بررسی رفتاردرمانی دیالکتیک بر بدتنظیمی هیجان در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های (دزفول)

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی رفتاردرمانی دیالکتیک بر بدتنظیمی هیجان، تحمل پریشانی و پرخوری عصبی در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های زنان و زایمان شهر دزفول بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک مراجعه کننده به کلینیک های زنان و زایمان شهر دزفول در چهار ماهه اول سال ۱۴۰۴ بودند که تعداد آن ها برابر با ۴۸ نفر بود. بر اساس نمونه گیری در دسترس تعداد ۳۰ زن دارای نشانگان تخمدان پلی کیستیک انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (گرتز و رومر، ۲۰۰۴)، مقیاس تحمل پریشانی (سیمونز و گاهر، ۲۰۰۵) و مقیاس پرخوری (گورمالی و همکاران، ۱۹۸۲) استفاده شد. برای گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای هفتگی بر اساس پروتکل رفتار درمانی دیالکتیکی گروهی (اقتباس از نوری نیستانک و همکاران، ۱۴۰۲) استفاده شد. بر طبق نتایج تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری، رفتاردرمانی دیالکتیک بر کاهش بدتنظیمی هیجان (۰۰۱/۰ P< و ۷۲/۲۳۱ =F)، افزایش تحمل پریشانی (۰۰۱/۰ P< و ۷۸/۹۱ =F) و کاهش پرخوری عصبی (۰۰۱/۰ P< و ۵۷/۱۴۹ =F) در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک موثر بود. یافته ها نشان داد رفتاردرمانی دیالکتیک بر بهبود بدتنظیمی هیجان، تحمل پریشانی و پرخوری عصبی در زنان مبتلا به نشانگان تخمدان پلی کیستیک موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

بدتنظیمی هیجان ، رفتاردرمانی دیالکتیک ، نشانگان تخمدان پلی کیستیک ، کلینیک زنان دزفول