مطالعه آسیب شناسی تاخیر سن ازدواج با نگاهی به اشتغال زنان و اثرات ناشی از آن

تحولات اجتماعی سریع در دهه های اخیر منجر به تغییرات اساسی در الگوهای تشکیل خانواده در ایران شده است. یکی از مهم ترین این تغییرات، افزایش معنادار سن ازدواج است که پیامدهای گسترده ای در سطح فردی و اجتماعی به همراه داشته است. این مطالعه با هدف بررسی نقش اشتغال زنان در تاخیر سن ازدواج و تحلیل مکانیسم های تاثیرگذار این پدیده انجام شده است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانه ای شامل اسناد رسمی، پژوهش های پیشین و نظریه های جامعه شناختی مرتبط انجام گرفته است. یافته ها نشان می دهد که اشتغال زنان از طریق چندین مسیر مستقیم و غیرمستقیم بر تاخیر سن ازدواج تاثیر می گذارد: نخست، افزایش استقلال مالی زنان موجب تغییر ترجیحات ازدواج و ارتقای معیارهای انتخاب همسر شده است. دوم، تعارض نقش های شغلی و خانوادگی، به ویژه در غیاب حمایت های اجتماعی کافی، تمایل به تاخیر در ازدواج را افزایش داده است. سوم، اشتغال زنان فرصت های جدیدی برای مشارکت اجتماعی ایجاد کرده که ممکن است اولویت های زندگی را تغییر دهد. همچنین، نتایج نشان می دهد که این رابطه تحت تاثیر متغیرهای واسطه ای مانند سطح تحصیلات، نگرش های جنسیتی و شرایط اقتصادی خانواده قرار دارد. در تحلیل نهایی، اگرچه اشتغال زنان ممکن است به خودی خود پدیده ای محسوب می شود، اما نبود سیاست های حمایتی مناسب و نهادهای میانجی می تواند منجر به تعویق غیرارادی ازدواج شود. این مطالعه پیشنهاد می کند که سیاست گذاری های اجتماعی باید به دنبال ایجاد تعادل بین اشتغال زنان و تشکیل خانواده از طریق راهکارهایی مانند تسهیل اشتغال نیمه وقت پس از ازدواج، توسعه مراکز مراقبت از کودکان و... باشد.

کلیدواژه ها:

تحولات اجتماعی ، تحصیلات ، اشتغال بانوان ، ازدواج ، سن ازدواج ، تاخیر سن ازدواج