رابطه بین طرحواره های ناسازگار و باورهای غیرمنطقی با سازگاری زناشویی در زوجین با طلاق عاطفی

هدف پژوهش حاضر، بررسی رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و باورهای غیرمنطقی با سازگاری زناشویی در زوجین مبتلا به طلاق عاطفی در شهر تهران بود. این مطالعه از نوع همبستگی و بر پایه تحلیل کمی داده ها انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین متاهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره در تهران بود که نشانه های طلاق عاطفی را بر اساس آزمون گاتمن نشان دادند. نمونه ای به حجم ۲۸۳ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و داده ها با استفاده از پرسش نامه های طرحواره های ناسازگار یانگ، باورهای غیرمنطقی جونز و سازگاری زناشویی اسپانیر گردآوری و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میان طرحواره های ناسازگار اولیه و باورهای غیرمنطقی با سازگاری زناشویی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. در تحلیل رگرسیون، دو مولفه «محرومیت هیجانی» و «وابستگی/ بی کفایتی» از طرحواره های ناسازگار، و نیز دو مولفه «توقع تایید از دیگران» و «درماندگی نسبت به تغییر» از باورهای غیرمنطقی، توانستند به طور معنادار میزان سازگاری زناشویی را پیش بینی کنند. این چهار متغیر در مجموع نزدیک به ۱۵ درصد از واریانس سازگاری زناشویی را تبیین نمودند. یافته ها بر اهمیت شناخت و اصلاح ساختارهای ناکارآمد شناختی در زوج درمانی تاکید دارد و نشان می دهد که مداخلات روان شناختی مبتنی بر طرحواره درمانی و درمان عقلانی-هیجانی رفتاری می توانند در کاهش طلاق عاطفی و ارتقاء کیفیت زندگی زناشویی موثر واقع شوند.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار اولیه ، باورهای غیرمنطقی ، سازگاری زناشویی ، طلاق عاطفی