اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر ابرازگری هیجانی در زنان مبتلا به اختلال بدشکل انگاری بدن

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر ابرازگری هیجانی در زنان مبتلا به اختلال بدشکل انگاری بدن انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان مبتلا به اختلال بدشکل انگاری بدن شهر تهران در نیمه اول سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از این زنان بود که با روش نمونه گیری هدفمند و با توجه به ملاک های ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند. گروه آزمایش مداخله را هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای هفتگی دریافت نمودند. پرسش نامه های مورد استفاده در این پژوهش شامل ابرازگری هیجانی(کینگ و امونز، ۱۹۹۰) بود. داده ها با تحلیل کوواریانس تک متغیره، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد بین گروه آزمایش و گواه از نظر ابرازگری هیجانی تفاوت معناداری وجود داشت (۰۰۱/۰>p). به عبارت دیگر درمان پذیرش و تعهد باعث بهبود ابرازگری هیجانی شد. منطبق با یافته های پژوهش حاضر می توان درمان پذیرش و تعهد را به عنوان یک روش کارا جهت بهبود ابرازگری هیجانی در در زنان مبتلا به اختلال بدشکل انگاری بدن پیشنهاد داد.

کلیدواژه ها:

اختلال بدشکل انگاری بدن ، ابرازگری هیجانی ، درمان پذیرش و تعهد