خودکارآمدی و کیفیت تجربه یادگیری دانشجویان

در سال های اخیر، توجه به عوامل روان شناختی موثر بر یادگیری در آموزش عالی اهمیت فزاینده ای یافته است. یکی از این عوامل کلیدی، خودکارآمدی تحصیلی است که به باور فرد نسبت به توانایی خود در انجام وظایف آموزشی اشاره دارد. خودکارآمدی نقش مهمی در شکل گیری انگیزش، پایداری در مواجهه با چالش های تحصیلی و استفاده از راهبردهای یادگیری موثر ایفا می کند. در کنار آن، کیفیت تجربه یادگیری نیز به عنوان شاخصی چندبعدی شامل تعامل استاد و دانشجو، محتوای آموزشی، منابع یادگیری و فضای روانی کلاس درس شناخته می شود که تاثیر مستقیمی بر رضایت تحصیلی و عملکرد شناختی دانشجویان دارد. پژوهش های متعدد نشان داده اند که رابطه ای دوسویه میان خودکارآمدی و کیفیت تجربه یادگیری وجود دارد؛ به طوری که خودکارآمدی بالا موجب تجربه یادگیری مطلوب تر می شود و تجربه یادگیری باکیفیت نیز احساس خودکارآمدی را تقویت می کند. عوامل محیطی مانند جو سازمانی دانشگاه، حمایت روانی، و ساختار برنامه درسی نیز در این رابطه نقش میانجی دارند. با توجه به اهمیت این دو مولفه، بررسی دقیق ارتباط میان آن ها می تواند به طراحی راهکارهای آموزشی، مشاوره ای و مدیریتی موثر در دانشگاه ها منجر شود. هدف این پژوهش، تحلیل رابطه میان خودکارآمدی و کیفیت تجربه یادگیری دانشجویان و ارائه پیشنهادهایی برای ارتقاء سطح علمی و روانی آنان است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، کیفیت تجربه یادگیری ، دانشجویان