بررسی رابطه سبک های دفاعی با کیفیت زندگی و استرس ادراک شده در دانشجویان

مکانیسم های دفاعی، راهکارهای روانی ناهشیاری هستند که در مواجهه با فشارهای درونی و بیرونی فعال می شوند. استرس، به مجموعه ای از تنش های جسمانی، روانی و هیجانی اطلاق می شود که می تواند عملکرد فرد را تحت تاثیر قرار دهد. کیفیت زندگی نیز بیانگر میزان رضایت فرد از ابعاد مختلف زندگی شامل رفاه جسمی، عاطفی و اجتماعی است و سنجش آن می تواند به ارتقا یا حفظ توانایی های عملکردی فرد در شرایط مختلف کمک کند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی رابطه سبک های دفاعی با کیفیت زندگی و استرس ادراک شده در دانشجویان دوره کارشناسی بود. این پژوهش بر روی نمونه ای متشکل از ۳۰۰ دانشجوی کارشناسی در بازه سنی ۱۸ تا ۴۰ سال انجام شد. برای گردآوری داده ها از سه ابزار شامل پرسشنامه سبک های دفاعی، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه استرس ادراک شده استفاده گردید. در ادامه پس از حذف پرسشنامه های ناقص تعداد نهایی آزمودنی ها ۲۳۰ نفر متشکل از ۴۷.۱۳ درصد مرد و ۵۲.۸۶ درصد زن بودند. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون، سبک دفاعی رشد نایافته و سبک دفاعی رشد یافته به طور معناداری قادر به پیش بینی کیفیت زندگی هستند. سبک دفاعی رشد نایافته تاثیر منفی قوی بر کیفیت زندگی دارد، به این معنی که استفاده بیشتر از این سبک ها منجر به کاهش کیفیت زندگی می شود. سبک دفاعی رشد یافته تاثیر مثبت بر کیفیت زندگی دارد، به این معنی که استفاده بیشتر از این سبک ها منجر به افزایش کیفیت زندگی می شود. بر اساس نتایج تحلیل رگرسیون، فقط سبک دفاعی رشد نایافته به طور معناداری قادر به پیش بینی استرس ادراک شده است. نتایج این پژوهش می تواند در فهم بهتر نقش سازوکارهای دفاعی در سلامت روان دانشجویان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

سبک های دفاعی ، کیفیت زندگی ، استرس ادراک شده