اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر همجوشی شناختی و ابعاد آن در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر ابعاد همجوشی شناختی در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری کلیه کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن شرکت واحد اتوبوسرانی اصفهان در سال ۱۴۰۴ بودند. در این پژوهش به روش نمونه گیری هدفمند تعداد ۳۰ کارمند دارای سندرم خستگی مزمن انتخاب و با تقسیم تصادفی در گروه های آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگذاری شدند. کارمندان حاضر در گروه آزمایش طی ۸ هفته (جلسه ۹۰ دقیقه ای) درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت نمودند. ابزار مورد استفاده در پژوهش، پرسشنامه های سندرم خستگی مزمن (جیسون و همکاران، ۲۰۱۰)، کیفیت زندگی (وار و شربون، ۱۹۹۲) و همجوشی شناختی (گیلاندرز و همکاران، ۲۰۱۰) بود. داده ها با نرم افزار SPSS۲۶ و به روش تحلیل اندازه های مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر هم جوشی شناختی (F=۱۹.۳۶، p<۰.۰۰۱) و مولفه هایش (گسلش شناختی (F=۱۱.۲۶، p<۰.۰۰۱)، همجوشی شناختی (F=۱۷.۱۳، p<۰.۰۰۱) در کارمندان دارای سندرم خستگی مزمن موثر و اثرات مداخله در مرحله پیگیری همچنان باقی بود. بر اساس یافته های پژوهش، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با کاهش هم جوشی شناختی و ایجاد گسلش روشی موثر در کاهش نشانه های خستگی مزمن در کارمندان و پایداری آن می باشد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، همجوشی شناختی ، گسلش شناختی ، سندرم خستگی مزمن