اثربخشی درمان مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل بر تکانشگری افراد مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی شهر خرم آباد

هدف از پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل بر تکانشگری افراد مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی شهر خرم آباد بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر متشکل از کلیه افراد مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی مراجعه کننده به کلینیک های روان شناختی شهر خرم آباد در سه ماهه اول سال ۱۴۰۴ بودند. بر اساس نمونه گیری هدفمند و ملاک های ورود به پژوهش تعداد ۳۰ زن مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه ۱۵ نفری آزمایش و کنترل تخصیص یافتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه نگرش های خوردن و مقیاس تکانشگری بارت (پاتون و همکاران، ۱۹۹۵) استفاده شد. برای گروه آزمایش ۱۰ جلسه درمان ۹۰ دقیقه ای هفتگی بر اساس پروتکل درمان گروهی تحلیل رفتار متقابل (اقتباس از رحمتی و همکاران، ۱۳۹۹) استفاده شد. بر طبق نتایج تحلیل کوواریانس یک متغیری و چندمتغیری، درمان مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل بر کاهش تکانشگری افراد مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی موثر بود (۰۰۱/۰P<). یافته ها نشان داد درمان مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل بر تکانشگری افراد مبتلا به اختلال بی اشتهایی عصبی موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

اختلال بی اشتهایی عصبی ، تکانشگری ، درمان مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل ، کلینیک های روان شناختی شهر خرم آباد