کشت بافت و بیوتکنولوژی ریحان (Ocimum basilicum) با تمرکز بر افزایش تولید اسید رزمارینیک

ریحان (Ocimum basilicum L) گیاهی دارویی معطر و است که به بودن ترکیبات فنولیک و اسانس های معطر، کاربردهای صنایع دارویی، غذایی و آرایشی دارد. رزمارینیک (RA) یکی از مهمترین متابولیتهای ثانویه این گیاه گسترده ای با خواص آنتی اکسیدانی، ضدالتهابی و محافظت عصبی است. تولید پایدار RA از طریق کشت سنتی با محدودیت هایی همچون نوسانات محیطی و وابستگی به زمین کشاورزی همراه است. فناوری های کشت و بیوتکنولوژی گیاهی، از جمله کشت کالوس، سوسپانسیون سلولی و ریشه های مویین، روشهای موثری برای افزایش تولید RA در محیط کنترل شده هستند. استفاده از القاگرهای شیمیایی مانند بافت Methyl jasmonate و Salicylic acid تنظیم و شرایط نوری با نور LED می تواند بیان ژنهای مسیر بیوسنتز RA را افزایش دهد و تولید نهایی را چندین برابر کند. این مقاله با بررسی پژوهشهای نقش سیستمهای کشت درون شیشه ای، القاگرها و شرایط محیطی افزایش تولید RA در ریحان تحلیل میکند. همچنین به بررسی کاربردهای صنعتی، چالش های موجود و چشم اندازهای آینده در زمینه تولید انبوه این متابولیت باارزش میپردازد.

کلیدواژه ها:

کشت بافت ، بیوتکنولوژی گیاهی ، اسید رزمارینیک ، ریشه های مویین ، القاگرهای زیستی