بررسی عوامل موثر بر بهبود عملکرد زعفران با رویکرد وضعیت مکانیزاسیون تولید زین العابدین امیدمهر

این مطالعه با هدف بررسی عوامل موثر بر بهبود عملکرد زعفران با رویکرد وضعیت مکانیزاسیون تولید زعفران به صورت کتابخانه ای انجام شد. در آن مسائل علمی و فنی چرخه تولید زعفران و وضعیت مکانیزاسیون آن، جهت افزایش آگاهی و دانش علاقمندان بهره برداران ارائه شد. مناطق خشک، آفتاب گیر، نیمه بیابانی و حاشیه کویر مناسب کاشت زعفران هستند و حداقل و حداکثر دمای قابل تحمل زعفران، به ترتیب منفی ۲۳ و ۴۰ درجه سانتیگراد می باشد. دمای کمتر از ۰ درجه سانتیگراد در زمان برداشت گل، موجب سرمازدگی و خرابی گل زعفران می شود. عوامل مختلف مانند نوع خاک، میزان بنه در هکتار، تاریخ کاشت، عمق و عملیات کاشت، روش های آماده سازی زمین و عملیات (کوددهی و آبیاری) و برداشت در تولید بهینه زعفران مهم و موثر می باشند. برای کاشت زعفران خاک بایستی دارای بافت سبک (لومی) بوده و دارای مواد آلی و حاصلخیز باشد. میزان بنه در هکتار بسته به شرایط خاک بین ۱۰-۵ تن در هکتار متغیر است. بهترین زمان برای و انتقال بنه زمان خواب واقعی زعفران (خرداد کاشت تیرماه) گرمای تابستان، عمق در کاشت ۲۰ و و برای می باشد. برای محافظت بنه از خسارت سرمای زمستان ۵ سانتی متر توصیه می شود. آماده سازی زمین، شخم عمیق (۴۰ سانتی متر) در پاییز سال قبل انجام شود و خاکوری ثانویه پس از اتمام بازندگی های بهاره انجام شود. کاشت زعفران به دو روش کپه ای یا ردیفی (دانه تسبیحی) انجام می شود. کاشت ردیفی موجب کاهش هزینه های کارگری می شود. برای کاهش سختی کار و هزینه های تولید عملیات آماده سازی زمین برای کاشت زعفران و پخش کود دامی کاملا مکانیزه انجام می شود. کاشت در مزارع بزرگ به صورت مکانیزه و در سایر مزارع به صورت نیمه مکانیزه انجام می شود. عملیات آبیاری در مزارع بزرگ به صورت تحت فشار رین فلت و نواری تیپ و در مزارع کوچک به صورت کرتی انجام می شود. برداشت زعفران به صورت سنتی و توسط کارگر انجام می شود. تلاش ها در زمینه تمیزکردن گل (جداسازی کلاله از گلبرگ) در حال انجام است ولی هنوز به صورت کامل تجاری نشده است.

کلیدواژه ها:

آماده سازی زمین ، بنه در واحد سطح ، زمان کاشت ، عمق و روش کاشت