اثر بخشی درمان مبتنی بر شفقت بر انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی زنان دارای تعارضات زناشویی

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت بر انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی زنان دارای تعارضات زناشویی انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش زنان دارای تعارضات زناشویی شهر خرم آباد در سال ۱۴۰۳ بودند. حجم نمونه پژوهش شامل ۳۰ نفر از این زنان بود که با روش نمونه گیری هدفمند و با توجه به ملاکهای ورود و خروج مطالعه انتخاب شدند گروه آزمایش مداخله آموزشی را هشت جلسه ۹۰ دقیقهای هفتگی دریافت نمودند پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی بود. دادهها با تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان داد بین گروههای آزمایش و کنترل از نظر انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی تفاوت معنی داری وجود داشت (۰/۰۰۱>p). به عبارت دیگر درمان مبتنی بر شفقت باعث بهبود انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی شد. منطبق با یافته های این پژوهش میتوان مداخله مبتنی بر شفقت را به عنوان یک روش کارا جهت افزایش انعطاف پذیری شناختی و باورهای ارتباطی پیشنهاد داد.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری ، شناختی ، باورهای ارتباطی ، تعارضات زناشویی ، درمان مبتنی بر شفقت