پیش بینی اختلال نوموفوبیا بر اساس دشواری در تنظیم هیجان و احساس تنهایی در دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر شیراز

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی اختلال نوموفوبیا بر اساس دشواری در تنظیم هیجان و احساس تنهایی در دانش آموزان دوره متوسطه اول شهر شیراز انجام شد. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول (۷۸۳۵) نفر در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. با استفاده از جدول مورگان، حجم نمونه ۳۶۰ نفر تعیین شد که با در نظر گرفتن احتمال ریزش به ۳۷۵ نفر افزایش یافت. پس از حذف پرسشنامه های ناقص، داده های ۳۵۰ دانش آموز (۱۲) تا ۱۵ سال دختر و پسر مورد تحلیل قرار گرفت. روش نمونه گیری خوشه ای و واحد خوشه، مدرسه بود. برای گردآوری داده ها از سه ابزار استاندارد استفاده شد: پرسشنامه نوموفوبیا یلدریم و کوریا (۲۰۱۵)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گراس و روئمر (۲۰۰۴)، و مقیاس احساس تنهایی راسل (۱۹۹۶). داده ها پس از کنترل و پالایش در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ وارد شد. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و رگرسیون چندگانه به عنوان روش استنباطی استفاده گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد که هر دو متغیر پیش بینی (دشواری در تنظیم هیجان و احساس تنهایی) سهم معناداری در پیشبینی اختلال نوموفوبیا دارند؛ به طوری که مجموع آنها ۴۵/۸ درصد واریانس اختلال نوموفوبیا را تبیین کردند. تحلیلهای جداگانه نیز مشخص کرد که دشواری در تنظیم هیجان با ضریب استاندارد ۰.۲۶۸ و احساس تنهایی با ۰.۴۹۰ رابطه مثبت و معنادار با اختلال نوموفوبیا دارند. بررسی تک متغیره نشان داد دشواری در تنظیم هیجان (۲۹/۸ درصد) و احساس تنهایی (۴۱/۲ درصد) از واریانس نوموفوبیا را پیش بینی می کنند و هر دو به صورت مستقل موثر هستند. این نتایج نشان میدهد که کاهش مشکلات هیجانی و تنهایی میتواند به کاهش شدت اختلال نوموفوبیا در دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

اختلال ، نوموفوبیا ، دشواری در تنظیم هیجان ، احساس تنهایی