اعتبار کاربرد آزمون یادگیری کلامی شیراز (SVLT) در بانوان سالمند با و بدون تشخیص دمانس

دمانس از مهمترین چالشهای سلامت عمومی است و نیاز به ابزارهای شناختی بومی سازی شده برای غربالگری دقیق آن در سالمندان بیش از پیش احساس می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی اعتبار افتراقی آزمون یادگیری کلامی شیراز (SVLT) در تمایز عملکرد حافظه کلامی میان بانوان سالمند با و بدون دمانس در شهر شیراز بود. مطالعه به صورت مقطعی و بر روی ۶۰ زن سالمند بالای ۶۵ سال (۳۰ فرد سالم و ۳۰ فرد مبتلا به دمانس خفیف تا متوسط بر اساس ملاکهای DSM-۵ و تایید روانپزشک) در سال های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۴ انجام شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه جمعیت شناختی، آزمون وضعیت ذهنی کوتاه (MMSE)، پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ) و آزمون یادگیری کلامی شیراز بود. داده ها با روش های تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) و تحلیل واریانس تک متغیره (ANOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تحلیل شد. یافته ها نشان داد گروه مبتلا به دمانس در تمامی شاخص های حافظه شامل یادگیری، یادآوری، فوری یادآوری تاخیری (آزاد و نشانه دار) و بازشناسی، عملکرد به طور معناداری پایین تری نسبت به گروه سالم داشتند. اندازه اثرهای بزرگ ۰.۲۰۰ و توان آماری بالاتر از ۰.۸۰ بیانگر قدرت افتراقی بالای آزمون بود. در حالی که تفاوت معناداری در شاخص های خطا مشاهده نشد. نتایج نشان می دهد آزمون یادگیری کلامی شیراز از روایی افتراقی و ویژگی های روان سنجی مطلوبی در شناسایی اختلالات حافظه کلامی مرتبط با دمانس در بانوان سالمند ایرانی برخوردار است و می تواند به عنوان ابزاری معتبر برای غربالگری و تشخیص زودهنگام دمانس در محیط های بالینی و پژوهشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال عصب شناختی ، آزمون یادگیری کلامی شیراز (SVLT) ، بانوان سالمند ، حافظه کلامی ، دمانس