رابطه بین خودکارآمدی و موفقیت تحصیلی در زبان انگلیسی در میان دانش آموزان ایرانی رشته علوم انسانی و علوم تجربی مورد دانش آموزانی که در موسسات زبان شرکت نمی کنند

این پژوهش به بررسی رابطه بین خودکارآمدی و پیشرفت در زبان انگلیسی در میان دانش آموزان پایه یازدهم دبیرستانهای ایران در دو رشته علوم انسانی و علوم تجربی که در موسسات آموزش زبان شرکت نمی کنند پرداخته است. این مطالعه با استفاده از یک طرح تحقیق کمی و همبستگی انجام شد و هدف آن بررسی تاثیر رشته تحصیلی بر خودکارآمدی زبان انگلیسی و موفقیت زبانی دانش آموزان و همچنین نقش پیش بینی کنندگی خودکارآمدی در میزان پیشرفت آنان بود. نمونه آماری شامل ۷۸ دانش آموز دختر از دبیرستان های مختلف شهر اراک بود که نیمی از آنان در رشته علوم انسانی و نیمی دیگر در رشته علوم تجربی تحصیل می کردند. داده ها از طریق پرسشنامه خودکارآمدی در زبان انگلیسی (QESE) طراحی شده توسط وانگ و همکاران (۲۰۱۴) گردآوری شد. موفقیت تحصیلی زبان انگلیسی با استفاده از نمرات امتحان نهایی کشوری زبان انگلیسی اندازه گیری گردید. تحلیل آماری با نرم افزار SPSS انجام شد و شامل آمار توصیفی، آزمون t مستقل و ضریب همبستگی پیرسون بود. نتایج نشان داد که بین دانش آموزان علوم انسانی و علوم تجربی از نظر خودکارآمدی تفاوت معناداری وجود ندارد اما دانش آموزان رشته علوم تجربی میانگین نمرات بالاتری در زبان انگلیسی داشتند. همچنین بین خودکارآمدی و پیشرفت زبان انگلیسی در کل نمونه همبستگی مثبت و معناداری مشاهده شد که بیانگر آن است که سطوح بالاتر خودکارآمدی با موفقیت بیشتر در یادگیری انگلیسی همراه است. یافته ها نقش کلیدی خودکارآمدی در یادگیری زبان را تایید می کند و بر اهمیت تقویت باورهای دانش آموزان نسبت به توانایی های خود از طریق آموزش حمایتی و انگیزشی تاکید دارد. این نتایج برای معلمان زبان انگلیسی، برنامه ریزان درسی و سیاست گذاران آموزشی در ایران از نظر بهبود کیفیت یادگیری زبان انگلیسی در مدارس متوسطه دارای پیامدهای کاربردی است.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی دانش آموزان دبیرستانی ، رشته علوم انسانی و تجربی ، زبان آموزان EFL ، موفقیت تحصیلی در زبان انگلیسی