بررسی نقش واسطه ای تاب آوری در رابطه بین بینزاکتی ادراک شده در محیط کار و قصد ترک شغل

هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش واسطه ای تاب آوری در رابطه بین بینزاکتی ادراک شده در محیط کار و قصد ترک شغل در پرستاران انجام شد. روش این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث،روش توصیفی- پیمایشی از نوع پیش بینی بوده و با بهره گیری از مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر رویکرد حداقل مربعات جزئی صورت گرفت جامعه آماری شامل پرستاران شاغل در یکی از بیمارستانهای تهران بود که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۲۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها از پرسشنامههای استاندارد استفاده شد. یافتهها نتایج حاصل از تحلیل دادهها نشان داد که بینزاکتی در محیط کار رابطه معناداری با قصد تاب آوری و ترک شغل دارد شاخصهای آماری نظیر ضریب تبیین (R۲)، ضریب اندازه اثر (f۲) و شاخص تورم واریانس (VIF) نشان دهنده برازش مناسب مدل مفهومی بودند همچنین بینزاکتی به صورت مستقیم بر قصد ترک شغل اثر دارد هر چند این اثر در حضور تاب آوری به عنوان متغیر میانجی معنی دار نیست پرزنتیسم به عنوان متغیر واسطه ای، نقش برجسته ای در انتقال تاثیرات بی نزاکتی به قصد ترک شغل ایفا میکند در حالی که تاب آوری روانی در این رابطه میانجی گری معناداری نداشت. بحث و نتیجه:گیری یافتهها موید آن است که بینزاکتی در محیط کار میتواند از طریق تضعیف منابع روان شناختی کارکنان و افزایش رفتارهای ناسازگارانهای زمینه ساز تقویت تمایل به ترک شغل در میان پرستاران شود. این نتایج بر اهمیت برنامههای بیمارستان در جهت مدیریت روابط بین فردی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

بی نزاکتی ، تاب آوری ، قصد ترک شغل