تاثیر آموزش تحمل پریشانی هیجانی بر پیشگیری و یا بهبود انزوای اجتماعی

هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر آموزش تحمل پریشانی هیجانی بر پیشگیری و یا بهبود انزوای اجتماعی می باشد. پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی است و به لحاظ روش اجرا از نوع مرور روایی می باشد. بر اساس شواهد حاضر می توان ادعا کرد که آموزش تحمل پریشانی هیجانی نه تنها یک راهکار بهبود بخش که یک استراتژی پیشگیرانه ضروری در مقابله با انزوای اجتماعی است. این آموزش ها با تقویت توانایی فرد برای مدیریت طوفان های هیجانی بدون عقب نشینی کردن به سمت تنهایی بنیانهای رفتاری انزوا را سست می کند. وقتی افراد بیاموزند که چگونه پریشانی خود را بدون قطع ارتباط با دنیای اطراف تحمل کنند، انزوای اجتماعی به عنوان تنها راه حل آنان منتفی می شود. بر این اساس ترویج و اجرای گسترده این آموزش ها می تواند سهم بسزایی در ارتقای سلامت اجتماعی و کاهش هزینه های ناشی از انزوای فردی و جمعی داشته باشد. بر اساس شواهد پژوشی آموزش تحمل پریشانی هیجانی نقش موثری در بهبود و پیشگیری از انزوای اجتماعی دارد. این آموزش ها با تقویت توانایی افراد در مدیریت هیجانات شدید مانند ترس از طرد شدن یا اضطراب اجتماعی باعث کاهش رفتارهای اجتنابی و افزایش مشارکت در تعاملات اجتماعی می شوند. مطالعات نشان می دهند افرادی که این مهارت ها را فرا می گیرند، بهتر می توانند در موقعیت های اجتماعی چالش برانگیز حاضر شده و از کناره گیری اجتناب کنند. بنابراین آموزش تحمل پریشانی هیجانی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در مداخلات بالینی و برنامه های پیشگیری از انزوای اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش تحمل پریشانی هیجانی ، انزوای اجتماعی