تجارب استفاده از خودارزیابی در کلاس درس پایه چهارم مدرسه محروم (عباس آباد سنندج ۱۴۰۴)

این روایت پژوهی، تجربه زیسته ای را در زمینه طراحی و اجرای برنامه آموزشی مبتنی بر خودارزیابی در یک مدرسه بازتاب می دهد. روایت در بستر یک سال تحصیلی کامل شکل گرفته و بر فرایندی متمرکز است که در آن دانش آموزان از موقعیتی منفعل در یادگیری به جایگاهی، فعال بازتاب گر و خودتنظیم گر حرکت می کنند. هدف اصلی این پژوهش بررسی امکان پذیری، اثربخشی، چالش ها و ظرفیت های تربیتی خودارزیابی در محیط واقعی کلاس درس ابتدایی بوده است. با استفاده از رویکرد کیفی و روش روایت پژوهی (Narrative Inquiry)، داده ها از طریق دفترچه های خودارزیابی دانش آموزان، یادداشت های روزانه معلم، مصاحبه های غیررسمی و مشاهده های مستقیم جمع آوری شدند. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون به کشف روندهای معنادار در تغییر نگرش و رفتار یادگیرندگان انجام شد. یافته ها نشان دادند که اجرای تدریجی مدل سازی توسط معلم، فراهم کردن فضای امن روانی و تاکید بر فرآیند به جای نتیجه، زمینه ساز رشد چشم گیر در خودآگاهی، مسئولیت پذیری، متاکاگنیشن و اعتماد به نفس تحصیلی دانش آموزان شد. این روایت همچنین نشان داد که با وجود چالش های اولیه مانند، مقاومت، بی اعتمادی یا ناآشنایی با نوشتن بازتابی، کودکان توانایی بالقوه ای در یادگیری تفکر انتقادی و اصلاح محور دارند؛ به ویژه وقتی صدای آنان شنیده شده و بازخوردشان جدی گرفته شود. این مطالعه نه تنها تجربه ای شخصی از تغییر در کلاس درس را مستند کرده، بلکه می تواند به عنوان الگویی کاربردی برای معلمان علاقه مند به به کارگیری ارزشیابی های کیفی، به ویژه خودارزیابی در مقطع ابتدایی عمل کند.

کلیدواژه ها:

خودارزیابی ، تجارب ، آموزشی ، روش های نوین ارزشیابی