اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی نوجوانان دختر شهر بندرعباس: یک مطالعه نیمه تجربی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی کلی نوجوانان دختر شهر بندرعباس به صورت یک مطالعه نیمه تجربی انجام گرفت. روش: روش پژوهش کاربردی و از نوع کمی با طرح شبه تجربی پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه (کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر مراجعه کننده به مراکز مشاوره مدارس منتخب شهرستان بندرعباس بود از میان این جامعه ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵) نفر و گواه (۱۵) نفر) گمارده شدند. ابزار اندازه گیری پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی کودکان و نوجوانان موریس و ابزار مداخله، پروتکل طرحواره درمانی گروهی بود داده ها پس از تایید پیش فرضهای آماری با استفاده از تحلیل کوواریانس یک متغیره و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. سطح معناداری (a) برای تمامی آزمونها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل آماری اثر نمرات پیش آزمون طرحواره درمانی گروهی بر نمرات خودکارآمدی نوجوانان دختر در پس آزمون تاثیر معنادار و مثبتی داشته است (۰.۰۰۱>F(۱,۵۷) ۳۳.۵۰,p که حاکی از افزایش قابل توجه خودکارآمدی در گروه آزمایش است. همچنین این تاثیر در مرحله پیگیری سه ماهه نیز ماندگار و معنادار باقی مانده است (۰.۰۰۱>F(۱,۵۷)=۲۸.۱۰,p) که نشان دهنده پایداری اثر مداخله در تقویت باور کلی نوجوانان نسبت به تواناییهای خود است. طرحواره درمانی گروهی به عنوان یک مداخله روان شناختی اثربخش و دارای ماندگاری بالا در افزایش خودکارآمدی کلی نوجوانان دختر است و میتواند به عنوان یک روش درمانی معتبر برای تقویت باور به شایستگی در ابعاد مختلف اجتماعی، تحصیلی و هیجانی مورد استفاده قرار گیرد واژگان کلیدی طرحواره درمانی، گروهی، خودکارآمدی، نوجوانان دختر

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، گروهی ، خودکارآمدی ، نوجوانان دختر