رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه محرومیت هیجانی و بازداری هیجانی با رضایت زناشویی: نقش میانجی گری سبک های دلبستگی در افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و رضایت زناشویی با میانجی گری سبک های دلبستگی در افراد مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز بود. این پژوهش از نوع همبستگی و با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی زوجین مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بود که حداقل یک سال تجربه زناشویی داشتند. نمونه آماری شامل ۲۰۰ نفر (۱۰۰ زوج) بود که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ، پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ و پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شیور بود. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که طرحواره های محرومیت هیجانی و بازداری هیجانی به طور مستقیم و منفی قادر به پیش بینی رضایت زناشویی هستند. همچنین، سبک دلبستگی ایمن رابطه مثبت و معنادار و سبک های دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا رابطه منفی و معناداری با رضایت زناشویی دارند. نتایج تحلیل مسیر حاکی از نقش میانجی گری کامل سبک های دلبستگی در رابطه بین طرحواره های ناسازگار اولیه و رضایت زناشویی بود، به طوری که اثر غیرمستقیم این طرحواره ها از طریق سبک های دلبستگی معنادار بود. این یافته ها نشان می دهد که طرحواره های ناسازگار اولیه عمدتا از طریق شکل دهی به سبک های دلبستگی ناامن بر کاهش رضایت زناشویی تاثیر می گذارند. این پژوهش بر ضرورت توجه به مداخلات درمانی متمرکز بر اصلاح طرحواره های ناساز و ارتقای سبک های دلبستگی ایمن در جهت بهبود کیفیت روابط زناشویی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بازداری ، هیجانی ، رضایت ، زناشویی ، سبک های دلبستگی ، طرحواره های ناسازگار اولیه ، محرومیت هیجانی