اثربخشی روان درمانی پویشی کوتاه مدت بر کیفیت روابط موضوعی در نوجوانان دارای ترومای دوران کودکی تحت پوشش مرکز بهزیستی محمد خدادادزاده دزفولی، فردین مرادی منش

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی روان درمانی پویشی کوتاه مدت بر کیفیت روابط موضوعی در نوجوانان دارای ترومای دوران کودکی تحت پوشش مرکز بهزیستی شهرستان دزفول بود. جامعه آماری شامل همه نوجوانان پسر ۱۶ تا ۱۸ ساله این مرکز (۶ نفر) بود که بر اساس نمونه گیری هدفمند، سه نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. پژوهش حاضر یک کارآزمایی بالینی با طرح نیمه آزمایشی منفرد از نوع A-B بود. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه آسیب های دوران کودکی (برنستین و همکاران، ۲۰۰۳)، پرسشنامه روابط موضوعی (بل، ۱۹۹۵) بودند. مداخله شامل ۱۴ جلسه هفتگی ۶۰ دقیقه ای روان درمانی پویشی کوتاه مدت بود. تحلیل داده ها با روش های توصیفی (میانگین و فراوانی)، تحلیل دیداری (نمودارها) و استنباطی شامل درصد داده های ناهمپوش (PND)، درصد همه داده های ناهمپوش (PAND)، شاخص تغییر پایا و معناداری بالینی انجام شد. کلیه تحلیل ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ صورت گرفت. یافته ها بر اساس تحلیل های دیداری و شاخص های PND و PAND نشان داد که درمان روان پویشی کوتاه مدت موجب بهبود کیفیت روابط موضوعی نوجوانان در مراحل مداخله و پیگیری شده است. در مجموع، روان درمانی پویشی کوتاه مدت موجب بهبود پایدار در کیفیت روابط موضوعی نوجوانان دارای ترومای دوران کودکی شده و از نظر معناداری بالینی توانسته آنان را به سطح همسالان عادی نزدیک کند.

کلیدواژه ها:

ترومای دوران کودکی ، درمان پویشی کوتاه مدت ، کیفیت روابط موضوعی