مدل ساختاری انعطاف پذیری روانشناختی با هوش هیجانی با نقش میانجی امید به زندگی در دانشجویان متاهل

انعطاف پذیری روانشناختی (توانایی سازگاری و حفظ تعادل روانی در شرایط دشوار)، هوش هیجانی (توانایی مدیریت هیجانات خود و دیگران و مقابله بهتر با استرس)، و امید به زندگی (انتظارات مثبت نسبت به آینده که بر سلامت روانی و جسمانی تاثیر دارد). پژوهش حاضر نقش میانجی امید به زندگی را در رابطه میان این مفاهیم، به ویژه در دانشجویان متاهل که با مسئولیت ها و چالش های بیشتری روبه رو هستند، بررسی می کند تا راهکارهایی برای ارتقای سلامت روانی آنان ارائه دهد. این پژوهش با هدف مدل ساختاری انعطاف پذیری روانشناختی با هوش هیجانی با نقش میانجی امید به زندگی در دانشجویان متاهل انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد معادله ساختاری است. ۳۸۳ نفر از دانشجویان متاهل دانشگاه های آزاد اسلامی در اصفهان در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه های انعطاف پذیری روانشناختی، امید به زندگی و هوش هیجانی بودند. داده ها با استفاده از ضریب میانگین در نرم افزارهای SPSS۲۴ و PLS۳ تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که انعطاف پذیری روانشناختی با هوش هیجانی رابطه مثبت و معناداری دارد. انعطاف پذیری روانشناختی با امید به زندگی در دانشجویان متاهل رابطه مثبت و معنادار دارد. امید به زندگی رابطه مثبت بین انعطاف پذیری روانشناختی و هوش هیجانی در دانشجویان متاهل ایفا می کند. در نتیجه، افزایش امید به زندگی می تواند تاثیر مثبتی بر تقویت انعطاف پذیری روانشناختی و هوش هیجانی در دانشجویان متاهل داشته باشد. با توجه به چالش ها و مسئولیت های بیشتری که این گروه از دانشجویان با آن مواجه هستند، ارتقای امید به زندگی می تواند به عنوان یک راهکار موثر برای بهبود سلامت روانی و توانایی مقابله با استرس های زندگی مورد استفاده قرار گیرد. بنابراین، برنامه های آموزشی و مشاوره ای که بر افزایش امید به زندگی تمرکز دارند، می توانند به عنوان ابزارهای کارآمدی برای حمایت از دانشجویان متاهل در نظر گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

انعطاف پذیری روانشناختی ، هوش هیجانی و امید به زندگی ، دانشجویان متاهل