اثربخشی آموزش کیفیت زندگی، شفقت به خود و خودکارآمدی جسمانی زنان دچار طلاق عاطفی

مقدمه و هدف: با توجه به تاثیرات منفی و مخربی که طلاق عاطفی بر روابط زناشویی زوجین دارد، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کیفیت زندگی بر شفقت به خود و خودکارآمدی جسمانی زنانی که طلاق عاطفی را تجربه کرده اند، انجام شد. مواد و روش ها: روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی و طرح پژوهش از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه زنانی بود که طلاق عاطفی را تجربه کرده بودند. از این جامعه آماری، ۳۰ زن که طلاق عاطفی را تجربه کرده بودند، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و ۱۵ نفر در گروه آزمایش و ۱۵ نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه های شفقت به خود وزینف (۲۰۰۳)، پرسشنامه خودکارآمدی بندورا (۱۹۹۲) و طلاق عاطفی گاتمن (۱۹۹۵) استفاده شد. سپس نتایج این پرسشنامه ها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره با استفاده از نرم افزار SPSS۲۷ تجزیه و تحلیل شد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که طلاق عاطفی یکی از عوامل فرسودگی جسمی و روحی در زندگی، خودکارآمدی و از دست دادن شفقت به خود است. آموزش کیفیت زندگی منجر به بازیابی خودکارآمدی و شفقت به خود جسمی (جسمی و معنوی) می شود. امید است طلاق عاطفی که منجر به پیری زودرس جسمی یا طلاق و بسیاری از مشکلات اجتماعی می شود، مورد توجه قرار گیرد و با روش های نوین روانشناسی و روانکاوی، مشکلات زوجین تا حدودی حل شود.

کلیدواژه ها:

آموزش کیفیت زندگی ، شفقت به خود ، خودکارآمدی جسمانی ، زنان دچار طلاق عاطفی