مطالعه تطبیقی در ماهیت «خودتنظیمی در یادگیری» و «فراشناخت»

تمایز بنیادین میان خودتنظیمی در یادگیری و فراشناخت، در شمول انحصاری قلمروهای انگیزشی/عاطفی و رفتاری/محیطی توسط سازه اول نهفته است، درحالی که فراشناخت، صرفا یک سازه خنثی و شناختی باقی می ماند. خودتنظیمی در یادگیری با دربرگرفتن مولفه های حیاتی نظیر خودکارآمدی (نیروی شروع کننده)، جهت گیری هدف و ارزش تکلیف ارادی، بعد انگیزشی را به عنوان نیروی محرک، پایداری بخش و تاب آور به فرآیند یادگیری اضافه می کند. ابعاد رفتاری و محیطی خودتنظیمی (مانند مدیریت تلاش عینی و جستجوی کمک بیرونی) فراتر از مرزهای ذهنی فراشناخت عمل می کنند. مرز اصلی تفکیک در این حقیقت اساسی نهفته است که فراشناخت می تواند نقص شناختی را تشخیص دهد (این راهبرد شکست خورده است)، اما این انگیزه درونی (SRL) است که تصمیم به اعمال تغییر و تحمل دشواری بیشتر (عمل ارادی) را دیکته و مدیریت می کند. بنابراین، این بعد انگیزشی و ارادی، یک قلمرو نظری انحصاری و غیرقابل اشتراک برای خودتنظیمی ایجاد می کند که ریشه پایداری و موفقیت بلندمدت یادگیرنده است.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی در یادگیری ، فراشناخت ، مرزهای مفهومی ، تداخل های کارکردی ، آموزش