تحلیل اثر بار کاری بر خستگی و کیفیت خواب پرستاران با تاکید بر نقش جدایی روانی از کار

هدف پژوهش حاضر بررسی ارتباط بار کاری با خستگی و کیفیت خواب پرستاران و نقش میانجی «جدایی روانی از کار» در این رابطه بود. مطالعه به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های شهر شاهرود (۳۲۳ نفر) بود که با روش نمونه گیری در دسترس، ۹۷ نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه بار کاری ناسا، پرسشنامه خستگی شغلی ماسلاخ، پرسشنامه کیفیت خواب پیتزبورگ و مقیاس جدایی روانی از کار جانگ بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد بار کاری بالا به طور مستقیم با افزایش خستگی و کاهش کیفیت خواب پرستاران همراه است. همچنین جدایی روانی از کار نقش میانجی معناداری در کاهش اثرات منفی بار کاری بر خستگی و کیفیت خواب ایفا کرد. نتایج مدل ساختاری نیز برازش مطلوبی را نشان داد. بر اساس نتایج، تقویت مهارت های جدایی روانی از کار می تواند به کاهش خستگی و ارتقای کیفیت خواب پرستاران کمک کند. بنابراین پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی و مداخلات حمایتی در زمینه مدیریت استرس و ارتقای جدایی روانی در محیط های درمانی طراحی و اجرا شود.

کلیدواژه ها:

بار کاری ، خستگی شغلی ، کیفیت خواب ، جدایی روانی از کار