صلاحدید وکیل و مصلحت موکل در عقد وکالت در حقوق موضوعه ایران

بررسی عقد وکالت یکی از مهمترین عقود در نظام حقوقی ایران است که بر اساس آن، موکل وکیل را برای انجام امور مشخص و تفویض اختیار می کند. یکی از محورهای اساسی این عقد صلاحدید وکیل و نقش آن در تامین مصلحت موکل است. صلاحدید وکیل به معنای توانایی تصمیم گیری و اتخاذ اقدامات لازم در چارچوب اختیارات تفویض شده است و در عین حال محدود به رعایت منافع موکل و قوانین موضوعه می باشد. پژوهش حاضر با هدف رابطه میان صلاحدید وکیل و تضمین مصلحت موکل ضمن تحلیل قواعد حقوقی، ایران تبیین می کند که اعمال صلاحدید وکیل باید همزمان با رعایت حدود قانونی و تحقق منافع موکل انجام شود. مطالعه نشان می دهد که صلاحدید وکیل ابزار اصلی برای اتخاذ تصمیمات کارشناسانه و به موقع در راستای اهداف موکل است و با افزایش استقلال وکیل در چارچوب قانونی امکان حفاظت از حقوق و منافع موکل فراهم می گردد. با این حال تجاوز وکیل از اختیارات تفویض شده می تواند به ضرر موکل و ایجاد مسئولیت حقوقی و کیفری وکیل منجر شود. یافته ها تاکید می کنند که تعیین دقیق اختیارات و حدود صلاحدید در وکالت نامه و نظارت قضایی عاملی کلیدی برای تحقق عدالت، کاهش دعاوی و تضمین مصلحت موکل است. در نهایت پژوهش نتیجه می گیرد که هماهنگی میان صلاحدید وکیل و مصلحت موکل، ضمن تامین استقلال حرفه ای، وکیل زمینه مناسب برای حفاظت از حقوق موکل، افزایش اعتماد به سیستم وکالت و ارتقای کیفیت اجرای عقد وکالت در حقوق ایران فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

صلاحدید ، وکیل ، مصلحت موکل ، عقد ، وکالت ، حقوق موضوعه ایران