زبان جدید صلح: بازنویسی حقوق بین الملل برای قرن آینده

تحولات جهانی در عرصه سیاست، فناوری ارتباطات و بحران های انسانی موجب شده است که حقوق بین الملل دیگر نتواند صرفا با زبان سنتی و قواعد خشک قرن بیستم به تنظیم روابط جهانی بپردازد. در قرن بیست و یکم زبان صلح نیازمند بازنویسی و بازتفسیر است؛ زبانی که بتواند میان واقعیت های دیجیتال، وجدان جهانی و ارزش های انسانی پل بزند. این مقاله با رویکردی میان رشته ای، فلسفی، حقوقی و جامعه شناختی تلاش می کند تا مفهوم زبان جدید صلح را به عنوان چارچوبی نو برای بازسازی گفتمان حقوق بین الملل ارائه دهد. در این راستا، نخست به مبانی زبانی و فلسفی صلح در اندیشه کلاسیک و معاصر پرداخته می شود؛ سپس چگونگی تغییر ساختار مفهومی حقوق بین الملل در مواجهه با چالش هایی چون فناوری های نوین، جنگ های سایبری، تغییرات اقلیمی و بحران های انسان محور بررسی می گردد. در نهایت، مقاله استدلال می کند که آینده حقوق بین الملل در گرو بازنویسی زبان آن است؛ زبانی که از دل وجدان جمعی، عدالت ارتباطی و همزیستی فرهنگی زاده می شود نه از منطق صرف قدرت و دولت محوری. نوآوری مقاله در آن است که به جای تمرکز بر قواعد بر زبان و روایت حقوق بین الملل تمرکز دارد و نشان می دهد که تحول مفهومی در سطح واژگان، معنا و گفتمان پیش شرط تحول عملی در نظام بین الملل است.

کلیدواژه ها:

زبان صلح ، حقوق بین الملل نوین ، وجدان جهان ، عدالت ارتباطی ، نظم بین المللی آینده ، گفتمان حقوقی