پدیدارشناسی نوآوری و ارزش در آموزش دیجیتال: تحلیل تجربه زیسته دانشجویان علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال در تعامل با عناصر برنامه درسی و فضای مجازی

هدف پژوهش حاضر، واکاوی پدیدارشناسانه نوآوری و ارزش در آموزش دیجیتال از منظر تجربه زیسته دانشجویان رشته های علوم تربیتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال است. مسئله اصلی پژوهش آن است که چگونه دانشجویان، در بستر فضای مجازی و در تعامل با عناصر برنامه درسی، نوآوری آموزشی و ارزش یادگیری را تجربه و معنا می کنند. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی تفسیری (IPA) انجام شد. مشارکت کنندگان شامل ۱۵ دانشجوی کارشناسی ارشد و دکتری علوم تربیتی بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته، یادداشت های بازتابی و تحلیل روایت های دیجیتال گردآوری و به شیوه کدگذاری تماتیک تحلیل شد. یافته ها نشان داد که تجربه زیسته دانشجویان از آموزش دیجیتال در سه مضمون اصلی بازتاب یافته است: (۱) نوآوری در تعاملات یادگیری و بازآفرینی نقش های آموزشی، (۲) بازتعریف ارزش آموزشی در بستر دیجیتال از منظر خودآگاهی، معنا و عاملیت یادگیرنده، و (۳) تحول در عناصر برنامه درسی شامل اهداف، محتوا و ارزشیابی مبتنی بر یادگیری مشارکتی. نتایج پژوهش بیانگر آن است که فناوری دیجیتال، در صورت طراحی آگاهانه عناصر برنامه درسی، می تواند به بستری برای تحقق یادگیری ارزش محور، خلاق و انسان گرایانه تبدیل شود. این مطالعه تاکید می کند که رویکردهای آموزشی در عصر دیجیتال نیازمند بازاندیشی بنیادین در مفهوم ارزش، تجربه یادگیری و ماهیت نوآوری هستند.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، ارزش در آموزش ، تجربه زیسته ، برنامه درسی دیجیتال ، فضای مجازی