حقوق بین الملل ورزش در ایران و انگلستان بررسی تطبیقی قراردادهای ورزشی حرفه ای و نظام حل اختلاف

جهانی شدن ورزش حرفه ای و تسلط «قانون ورزش» یا Lex Sportiva به عنوان یک نظام حقوقی فرا-ملی، ایجاب می کند که نظام های حقوقی ملی، به ویژه در حوزه تنظیم قراردادهای ورزشی، خود را با استانداردهای جهانی تطبیق دهند. این پژوهش با هدف انجام یک بررسی تطبیقی میان مبانی حقوقی قراردادهای ورزشی در نظام حقوقی مدون ایران (متاثر از فقه اسلامی و حقوق مدنی) و نظام کامن لا انگلستان (متکی بر سوابق قضایی و اصول آزادی قراردادی) تدوین شده است. پرسش اصلی این است که تفاوت های ساختاری دو نظام حقوقی مذکور، چه تاثیری بر اعتبار، تفسیر، و قابلیت اجرای بین المللی قراردادهای ورزشی و چگونگی مواجهه آن ها با نهادهای داوری مانند دیوان داوری ورزش (CAS) دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه هر دو نظام به اصل آزادی قراردادی احترام می گذارند، اما تفاوت های عمیق در مفاهیم کلیدی (مانند عوض (Consideration) در کامن لا در برابر قصد و رضا در ایران) و همچنین رویکرد متفاوت به شروط محدودکننده رقابت (Restrictive Covenants)، می تواند منجر به عدم قطعیت حقوقی در قراردادهای بین المللی منعقدشده تحت قانون ایران شود. در نهایت، رویکرد حمایت گرایانه نظام کامن لا از داوری و سابقه قضایی غنی آن، در مقابل ابهامات قانونی و رویه ای در ایران، کارایی نظام حقوقی انگلستان را در تعامل با حقوق بین الملل ورزش برتری می بخشد. این مقاله از روش تطبیقی-تحلیلی و اسنادی استفاده کرده و با بررسی آرای CAS و رویه های قضایی مهم، راهکارهایی را برای بهبود ساختار قراردادهای ورزشی در ایران پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

حقوق ورزشی ، حقوق بین الملل ورزش ، قراردادهای ورزشی ، نظام کامن لا ، دیوان داوری ورزش ، شرط غیررقابتی