انسان شناسی قرآنی در آیینه ادبیات موعظه گونه تحلیل مقایسه ای از افکار این سینا و سعدی در باب کمال انسان

این مقاله به بررسی انسان شناسی قرآنی و بازتاب آن در ادبیات موعظه گونه، با تمرکز بر تحلیل مقایسه ای اندیشه های ابن سینا و سعدی در باب کمال انسان می پردازد. در این پژوهش، مفاهیم کمال، خودشناسی، رشد معنوی و اخلاقی انسان به عنوان محورهای اصلی تحلیل مورد توجه قرار گرفته اند و نشان داده شده است که هر دو متفکر با رویکردهای متفاوت، بر ضرورت تحقق استعدادهای فطری و عقلانی انسان برای رسیدن به کمال تاکید دارند. ابن سینا بر ابعاد فلسفی و عقلانی انسان، مسیر تعالی و توسعه قوای عقل نظری و عملی را مورد تاکید قرار می دهد، در حالی که سعدی با بهره گیری از بیان ادبی و آموزه های اخلاقی و موعظه گونه، رشد اخلاقی و تقوای فردی را به عنوان مسیر اصلی کمال انسانی مطرح می کند. نتایج پژوهش حاکی از آن است که تلفیق دیدگاه فلسفی و ادبی می تواند نگرش جامعی نسبت به کمال انسان ارائه دهد و راهکارهایی عملی برای ارتقای فضائل انسانی در زندگی فردی و اجتماعی ارائه نماید. همچنین تحلیل مقایسه ای نشان می دهد که ادبیات موعظه گونه نه تنها ابزاری برای تعلیم اخلاقی است، بلکه نقش مهمی در تثبیت ارزش های انسانی و توسعه شخصیت متعالی ایفا می کند. یافته ها بیانگر این هستند که تحقق کمال انسان نیازمند هم افزایی عقلانیت فلسفی و هدایت اخلاقی ادبیات است تا فرد بتواند در مسیر رشد و تعالی معنوی و اخلاقی گام بردارد و جامعه ای سالم و انسانی را شکل دهد.

کلیدواژه ها:

انسان شناسی قرآنی ، کمال انسان ، فلسفه اسلامی ، ادبیات موعظه گونه ، اخلاق انسانی