بررسی رابطه سبک های فرزندپروری والدین با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در مدارس

خانواده به عنوان اولین و مهم ترین نهاد اجتماعی نقشی محوری در رشد و شکل گیری شخصیت و رفتارهای تحصیلی فرزندان دارد. سبک های فرزندپروری—که معمولا در قالب چهار سبک اقتدارگرا/مقتدر¹، مستبد/مسلط²، سهل گیر/موقعیت گذار³ و رهاکن/غیرمداخله گر⁴—تاثیر مهمی بر انگیزش، خودنظمی، عزت نفس و در نهایت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دارند. پژوهش های اخیر نشان داده اند که سبک مقتدر معمولا با نتایج تحصیلی و رفتاری مثبت تر همبستگی دارد، اما رابطه ها می تواند از بوم فرهنگی تا بوم فرهنگی متفاوت باشد؛ برای نمونه برخی مطالعات در ایران و دیگر کشورها نقش میانجی هایی مانند مشارکت والدین، خودنظمی، و انگیزش تحصیلی را گزارش کرده اند.با توجه به تغییرات اجتماعی و آموزشی در سال های اخیر (شامل تاثیر همه گیری کرونا، تغییرات در شیوه های آموزش و افزایش دسترسی به فناوری)، بررسی به روز رابطه بین سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی در بازه زمانی ۱۴۰۰–۱۴۰۴ (۲۰۲۱–۲۰۲۵) اهمیت عملی و نظری پیدا کرده است. مطالعاتی در ایران نیز نشان داده اند که سبک های فرزندپروری با عملکرد تحصیلی رابطه معناداری دارند و نقش میانجی متغیرهایی مانند خودکارآمدی و مشارکت والدین قابل توجه است. .

کلیدواژه ها:

فرزند پروری ، دانش آموزان ، مدارس