نقش باورهای شناختی و فراشناختی و خودباوری در شادکامی دانش آموزان در مدارس

در جهان پرشتاب و پیچیده امروزی، نظام های آموزشی در سراسر جهان، اغلب تحت فشار فزاینده ای برای تولید نتایج قابل اندازه گیری در حیطه های شناختی و تحصیلی قرار دارند. تمرکز اصلی بر شاخص های سنتی موفقیت، مانند نمرات درسی و عملکرد در آزمون های استاندارد، اگرچه مهم است، اما تصویری ناقص و تک بعدی از «موفقیت» و «سلامت» دانش آموز به دست می دهد. در این میان، هدف غایی و بنیادین تعلیم و تربیت که همانا پرورش انسان هایی سالم، شکوفا و توانمند برای ساختن فردایی بهتر است، می تواند به حاشیه رانده شود. «شادکامی» به عنوان یکی از مولفه های محوری سلامت روان و بهزیستی، تنها یک حالت هیجانی زودگذر نیست؛ بلکه مفهومی چندبعدی شامل رضایت از زندگی، تجربه هیجانات مثبت، معنا داشتن و کیفیت روابط اجتماعی است. پژوهش های متاخر نشان می دهند که شادکامی صرفا یک پیامد ثانویه یا تجملی نیست، بلکه عاملی پیش بین و تسهیل کننده در فرآیند یادگیری، خلاقیت، تاب آوری و موفقیت تحصیلی و اجتماعی بلندمدت محسوب می شود (سولدو و همکاران، ۲۰۲۱). با این حال، این پرسش مطرح است که در محیط مدرسه، چه عوامل روان شناختی می توانند بسترساز شادکامی پایدار در دانش آموزان شوند؟

کلیدواژه ها:

باور شناختی ، خودباوری ، شادکامی ، دانش آموزان