تحلیل نقش واحدهای مدیریت بحران شهرداری در کاهش ریسک حوادث شهری کلان مقیاس

رشد شتابان شهرنشینی، پیچیدگی ساختارهای کالبدی و تمرکز جمعیت و زیرساخت ها در کلان شهرها، موجب افزایش احتمال وقوع حوادث شهری کلان مقیاس و تشدید پیامدهای آن ها شده است. در این میان، واحدهای مدیریت بحران شهرداری ها به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای محلی، نقشی کلیدی در کاهش ریسک حوادث شهری ایفا می کنند. هدف این پژوهش، تحلیل نقش و کارکرد واحدهای مدیریت بحران شهرداری در کاهش ریسک حوادث شهری کلان مقیاس و شناسایی عوامل موثر بر ارتقای عملکرد آن هاست. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعات اسنادی، بررسی قوانین و اسناد بالادستی، و تحلیل تجارب داخلی و بین المللی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که اثربخشی واحدهای مدیریت بحران شهرداری به عواملی همچون ساختار سازمانی یکپارچه، هماهنگی بین بخشی، سطح آمادگی نهادی، آموزش نیروی انسانی، بهره گیری از فناوری های نوین و مشارکت شهروندان وابسته است. همچنین ضعف در نظام برنامه ریزی پیشگیرانه، کمبود منابع مالی و انسانی، و ناهماهنگی میان نهادهای مسئول، از مهم ترین چالش های پیش روی مدیریت بحران شهری محسوب می شوند. در نهایت، پژوهش حاضر بر ضرورت تقویت رویکرد کاهش ریسک حوادث، نهادینه سازی مدیریت یکپارچه شهری و ارتقای جایگاه واحدهای مدیریت بحران شهرداری به عنوان محور اصلی مدیریت ریسک در کلان شهرها تاکید می کند. یافته های این تحقیق می تواند به عنوان مبنایی برای سیاست گذاری و برنامه ریزی شهری در راستای افزایش تاب آوری شهری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران شهری ، کاهش ریسک ، حوادث شهری کلان مقیاس ، شهرداری ، تاب آوری شهری.