بررسی نقش مدیران آموزشی درکیفیت بخشی و توانمندسازی کارکنان آموزش و پرورش

در سال های اخیر، تلاش هایی در جهت تحول بنیادین در آموزش و پرورش در راستای کیفیت بخشی و ارتقای رفتار مسئولانه و پاسخگو از طرف مدیران و دبیران صورت گرفته است؛ اما تحولات اخیر تاثیر آنچنان شگرف و قابل توجهی از خود به جای نگذاشته اند؛ چرا که پایه ی هر تحول در آموزش و پرورش به تغییر رفتار فردی و جمعی نیروی انسانی موجود بر می گردد. مدیران و دبیران به عنوان یکی از ارکان اساسی و تاثیرگذار در تعلیم و تربیت هر جامعه، در تحقق اهداف، توسعه ی سازمانی و توسعه ی اجتماعی نقش کلیدی دارند و نیازمند متصف بودن به اخلاقیات و داشتن روحیه ی مسئولیت پذیری، به منظور ایجاد و پرورش این ویژگی در بین شهروندان آینده ی هر جامعه و کشور هستند. امروزه تغییرات شتابان محیطی، رقابت شدید در سطح جهانی و تقاضاهای جدید برای کیفیت خدمات، پاسخگویی سریع را از جانب سازمان ها طلب می کند. به منظور غلبه بر شرایط نامطمئن، پیچیده و پویا تنها راهی که پیش روی مدیران قرار دارد، توانمندسازی کارکنان از طریق کسب دانش و مهارت هایی است که به سرعت کهنه و منسوخ می شوند. با به کارگیری تکنیک توانمندسازی، کارکنان احساس اعتماد، انرژی مضاعف، غرور، تعهد و خوداتکایی میکنند و به واسطه بهره گیری از این ویژگی ها، حس مشارکت جویی در امور سازمانی، سطح عملکرد فردی و به تبع آن سطح عملکرد سازمانی افزایش می یابد. بر این اساس این پژوهش در صدد است به بررسی نقش مدیران آموزشی درکیفیت بخشی و توانمندسازی کارکنان آموزش و پرورش بپردازد.

کلیدواژه ها:

آموزش و پرورش ، کارکنان ، سازمان های آموزشی ، کیفیت بخشی