فرسودگی عاطفی معلمان در بعد هوش مصنوعی محور: واکنش های روان شناختی به تحولات فناورانه در کلاس درس

این پژوهش با هدف تبیین تاثیر تحولات فناورانه مبتنی بر هوش مصنوعی بر فرسودگی عاطفی معلمان انجام شده و تلاش می کند نشان دهد که چگونه تغییرات سریع در ابزارهای آموزشی، نقش های حرفه ای و انتظارات سازمانی، منابع هیجانی و روان شناختی معلمان را تحت تاثیر قرار می دهد. یافته های استخراج شده از مجموعه ای از رساله های دکتری و منابع پژوهشی معتبر نشان می دهد که ورود سامانه های هوشمند به کلاس درس موجب افزایش بار شناختی، احساس ناکارآمدی فناورانه، فشار نظارت الگوریتمی، و تغییر در هویت حرفه ای معلمان می شود؛ عواملی که همگی به عنوان مولفه های مهم فرسودگی عاطفی شناخته شده اند. تحلیل داده ها بیانگر آن است که اگرچه فناوری می تواند بخشی از مسئولیت های معلم را تسهیل کند، اما در غیاب آموزش کافی، حمایت سازمانی و فرصت های سازگاری تدریجی، معمولا به عاملی برای تشدید خستگی هیجانی تبدیل می شود. افزون بر این، تغییر در الگوهای ارتباطی میان معلم و دانش آموز و کاهش تعاملات عاطفی مستقیم نیز بر تضعیف سرمایه ی هیجانی معلم تاثیرگذار است. نتایج نشان می دهد که ایجاد چارچوب های حمایتی، ارتقای مهارت های تنظیم هیجان و توانمندسازی فناورانه معلمان می تواند پیامدهای منفی ناشی از کاربرد هوش مصنوعی را کاهش دهد و زمینه را برای بهره گیری سازنده تر از این فناوری ها در کلاس درس فراهم سازد. این مقاله در نهایت بر ضرورت بازنگری در سیاست های آموزشی برای حفظ سلامت روانی معلمان در عصر تحول دیجیتال تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی عاطفی معلم ، هوش مصنوعی ، فشار فناورانه ، هویت حرفه ای ، آموزش دیجیتال