الگوی نظارت و ارزیابی کارشناسی بر مداخلات خرد شهری در فرآیند تحول تدریجی و ساماندهی کالبدی بافت محلات شهری

مدیریت کالبدی شهرهای پیشرو در عصر حاضر از الگوهای نوسازی تحمیلی به سمت پذیرش تغییرات بطئی و ذرات افزون تغییر جهت داده است. این مقاله با تمرکز بر مداخلات خرد شهری به تدوین الگویی برای نظارت کارشناسی می پردازد که فراتر از کنترل های کمی و صلب اداری بر ارتقای کیفیت تحول تدریجی تاکید دارد. هدف بنیادین این پژوهش ارائه چارچوبی جامع برای ارزیابی اثرات تجمعی اقدامات مقیاس کوچک بر ساختار کلی محله است. بر اساس مطالعات صورت گرفته در اسناد بازآفرینی شهری ایران و تجارب منتشر شده در درگاه های مدیریت شهری کلان شهرها نوسازی پلاک محور و اصلاحات جزئی معابر اگر در یک پیوستار نظارتی هوشمند قرار نگیرند موجب فرسودگی ساختاری می شوند. یافته های پژوهش نشان می دهد که پایش دقیق سازگاری کالبدی و هم افزایی عملکردی در مقیاس خرد کلید اصلی دستیابی به ساماندهی پایدار در بافت های شهری بدون نیاز به تخریب های گسترده و جابجایی های جمعیتی است. این الگو بر مبنای تحلیل ذینفعان محلی و رعایت حقوق مجاورت تدوین شده و نقش کارشناس شهرسازی را از یک ناظر منفعل به یک هدایت گر کیفی در فرآیند دگردیسی بافت ارتقا می دهد. با استناد به گزارش های تحلیلی مرکز تحقیقات راه مسکن و شهرسازی مدیریت این تحولات نیازمند انعطاف پذیری در ضوابط و همزمان سخت گیری در استانداردهای زیست پذیری است. در نهایت این مقاله اثبات می کند که ساماندهی تدریجی با تکیه بر نظارت فنی مستمر منجر به تقویت هویت مکانی و افزایش تاب آوری بافت های هدف در برابر چالش های توسعه شهری می گردد و مسیری نوین برای تحقق عدالت فضایی در محلات فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

نوسازی میان افزا ، ساماندهی کالبدی ، نظارت شهرسازی ، حقوق مجاورت ، تاب آوری محله ای