چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی: بستری برای تاب آوری نظام های آموزشی

مقدمه: یادگیری الکترونیکی به عنوان پارادایمی تحول آفرین در آموزش پزشکی، با تاکید بر عدالت آموزشی، حذف محدودیت های جغرافیایی و یادگیری مادام العمر، به یکی از محورهای سیاست گذاری آموزش عالی تبدیل شده است. ادغام فناوری های نوین آموزشی در آموزش بالینی، چالش های طراحی برنامه درسی بالینی و نیاز به اساتید مجهز به مهارت های دیجیتال را آشکار ساخته است. این مطالعه با هدف ارائه چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به منظور افزایش تاب آوری سیستم آموزش بهداشت طراحی شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. در فاز اول، تجربیات ۲۶ نفر اعضای هیات علمی بالینی دارای سابقه آموزش مجازی در دانشکده های پزشکی تهران، از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شد. در فاز دوم، پیش نویس چارچوب بر اساس داده ها تدوین گردید. در فاز سوم، چارچوب توسط پنل ۱۵ نفره از خبرگان متخصص اعتبارسنجی و نهایی شد. نتایج: بر اساس تجزیه وتحلیل داده ها از ۸۴۲ کد اولیه ۲۱ زیر طبقه به وجود آمد سپس ۹ طبقه اصلی از زیر طبقه ها و نهایت ۴ درون مایه: "فرصت های اثربخش آموزش الکترونیکی"، "نقش مکمل آموزش الکترونیکی"، "غفلت از بعد فرهنگی و اجتماعی کوریکولوم" و "نارسایی آموزش الکترونیکی" پدیدار گشت. که از این نتایج چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به روش پنل خبرگان استخراج شد. نتیجه گیری: درمجموع، برای بهره گیری موثر از آموزش الکترونیکی در علوم پزشکی، لازم است طراحی کوریکولوم ها با رویکردی انسان محور و زمینه محور انجام شود؛ به طوری که هم نیازهای فرهنگی و آموزشی فراگیران را پوشش دهد و هم با ایجاد تعامل و پشتیبانی مناسب، نارسایی های موجود را کاهش دهد. کلیدواژه ها: آموزش بالینی مجازی، تحول آموزشی، تاب آوری نظام آموزشی مقدمه: یادگیری الکترونیکی به عنوان پارادایمی تحول آفرین در آموزش پزشکی، با تاکید بر عدالت آموزشی، حذف محدودیت های جغرافیایی و یادگیری مادام العمر، به یکی از محورهای سیاست گذاری آموزش عالی تبدیل شده است. ادغام فناوری های نوین آموزشی در آموزش بالینی، چالش های طراحی برنامه درسی بالینی و نیاز به اساتید مجهز به مهارت های دیجیتال را آشکار ساخته است. این مطالعه با هدف ارائه چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به منظور افزایش تاب آوری سیستم آموزش بهداشت طراحی شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی است. در فاز اول، تجربیات ۲۶ نفر اعضای هیات علمی بالینی دارای سابقه آموزش مجازی در دانشکده های پزشکی تهران، از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و با روش کلایزی تحلیل شد. در فاز دوم، پیش نویس چارچوب بر اساس داده ها تدوین گردید. در فاز سوم، چارچوب توسط پنل ۱۵ نفره از خبرگان متخصص اعتبارسنجی و نهایی شد. نتایج: بر اساس تجزیه وتحلیل داده ها از ۸۴۲ کد اولیه ۲۱ زیر طبقه به وجود آمد سپس ۹ طبقه اصلی از زیر طبقه ها و نهایت ۴ درون مایه: "فرصت های اثربخش آموزش الکترونیکی"، "نقش مکمل آموزش الکترونیکی"، "غفلت از بعد فرهنگی و اجتماعی کوریکولوم" و "نارسایی آموزش الکترونیکی" پدیدار گشت. که از این نتایج چارچوب تحول آموزش بالینی مجازی به روش پنل خبرگان استخراج شد. نتیجه گیری: درمجموع، برای بهره گیری موثر از آموزش الکترونیکی در علوم پزشکی، لازم است طراحی کوریکولوم ها با رویکردی انسان محور و زمینه محور انجام شود؛ به طوری که هم نیازهای فرهنگی و آموزشی فراگیران را پوشش دهد و هم با ایجاد تعامل و پشتیبانی مناسب، نارسایی های موجود را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

Virtual Clinical Education ، Educational Transformation ، Educational System Resilience ، آموزش بالینی مجازی ، تحول آموزشی ، تاب آوری نظام آموزشی