ارزیابی کاربرد فناوری های نوین در برنامه ریزی درسی و یادگیری دانش آموزان در مقطع ابتدایی (مورد مطالعه: معلمان ابتدایی بخش سیلوانا)

پژوهش حاضر با هدف بررسی کاربرد فناوری های نوین در برنامه ریزی درسی و تاثیر آن بر یادگیری فعال دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. با توجه به اهمیت فناوری در بهبود کیفیت آموزش و ارتقای مشارکت دانش آموزان، مطالعه حاضر تلاش می کند رابطه میان استفاده از فناوری های آموزشی، خودکارآمدی و تاب آوری معلمان و یادگیری فعال دانش آموزان را شناسایی کند. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان مدارس ابتدایی بخش سیلوانا بود که تعداد آن ها ۱۴۰ نفر بصورت نمونع گیری انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد طراحی شده برای سنجش کاربرد فناوری، خودکارآمدی فناورانه، تاب آوری و نگرش معلمان جمع آوری شد. داده های جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی و رگرسیون چندمتغیره مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که ادغام فناوری های نوین در برنامه ریزی درسی، یادگیری فعال دانش آموزان را به طور معناداری افزایش می دهد همچنین، خودکارآمدی و تاب آوری معلمان نقش میانجی و تعدیل کننده در اثرگذاری فناوری بر یادگیری دارند و نگرش مثبت و انگیزه معلمان، موفقیت کاربرد فناوری در کلاس را تقویت می کند. پژوهش حاکی است که فراهم کردن زیرساخت های مناسب، آموزش مهارت های دیجیتال برای معلمان و پشتیبانی سازمانی از عوامل کلیدی در تحقق یادگیری فعال با استفاده از فناوری است. نتایج پژوهش می تواند مبنای بهبود برنامه ریزی درسی، سیاست گذاری آموزشی و توسعه حرفه ای معلمان در حوزه فناوری آموزشی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فناوری های نوین آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، یادگیری فعال ، خودکارآمدی معلمان ، تاب آوری آموزشی