برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی و نقش آن در بهبود رفتارهای کلاسی دانش آموزان ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش برنامه ریزی آموزشی مبتنی بر یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) در بهبود رفتارهای کلاسی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شد. نظام های آموزشی سنتی عمدتا بر مهارت های شناختی تمرکز دارند، در حالی که مشکلات رفتاری، تعارضات بین فردی و ناتوانی در مدیریت هیجانات دانش آموزان، ضرورت توجه به مهارت های اجتماعی و هیجانی را نشان می دهد. پژوهش از نوع کاربردی و توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره ابتدایی ناحیه یک ارومیه بود. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی و مورگان ۳۲۲ نفر تعیین شد و نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام گردید. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد آموزش مجازی و درون گرایی–برون گرایی و پرسشنامه های مربوط به ابعاد SEL بود. داده ها با استفاده از آزمون های آماری پارامتریک، شامل آزمون کولموگروف–اسمیرنوف، تحلیل همبستگی، MANOVA و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که ابعاد SEL شامل خودآگاهی، خودمدیریتی، آگاهی اجتماعی، مهارت های ارتباطی و رابطه ای، تصمیم گیری مسئولانه و رفتارهای سازگارانه و اجتماعی مثبت، رابطه مثبت و معنی دار با بهبود رفتارهای کلاسی دارند و توانایی پیش بینی رفتارهای کلاسی را دارا هستند. یافته ها اهمیت طراحی برنامه ریزی آموزشی منسجم مبتنی بر SEL و ادغام مهارت های اجتماعی-هیجانی در فعالیت های درسی روزمره را تاکید می کنند. به کارگیری این رویکرد می تواند به کاهش رفتارهای ناسازگار، افزایش تعامل مثبت و ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی آموزشی ، یادگیری اجتماعی-هیجانی (SEL) ، رفتارهای کلاسی ، دانش آموزان ابتدایی ، مهارت های اجتماعی و هیجانی