کاربرد مدل سازی ریاضی در بهینه سازی فرآیند تصمیم گیری در مشاوره روان شناختی

تصمیم گیری یکی از مهم ترین فرآیندهای شناختی انسان است که در مشاوره روان شناختی نقش محوری ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی کاربرد مدل سازی ریاضی در بهینه سازی فرآیند تصمیم گیری در مشاوره روان شناختی بود. این پژوهش با رویکرد ترکیبی (کمی-کیفی) و به روش توصیفی-تحلیلی انجام شد. جامعه آماری شامل مشاوران و روان شناسان شاغل در مراکز مشاوره شهر تهران در سال 1402 بود که از میان آن ها 120 نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته مبتنی بر مدل های تصمیم گیری چندمعیاره و مصاحبه نیمه ساختاریافته بود. داده ها با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی (AHP)، برنامه ریزی خطی و تحلیل محتوای کیفی تجزیه وتحلیل شدند. یافته ها نشان داد که مدل های ریاضی تصمیم گیری چندمعیاره با ضریب تاثیر 0.78 بیشترین کارایی را در ساختاردهی به مسائل پیچیده مراجعان دارند. همچنین مدل های مبتنی بر نظریه بازی ها در تحلیل تعاملات بین فردی و مدل های احتمالاتی بیزی در پیش بینی پیامدهای رفتاری موثر بودند. نتایج حاکی از آن است که ادغام مدل سازی ریاضی با رویکردهای مشاوره ای سنتی می تواند به افزایش دقت تشخیص، کاهش سوگیری های شناختی مشاور و بهبود کیفیت تصمیم گیری مراجعان منجر شود.

کلیدواژه ها:

مدل سازی ریاضی ، تصمیم گیری ، مشاوره روان شناختی ، تحلیل سلسله مراتبی ، بهینه سازی