تحلیل مقایسه ای مولفه های ساختاری زمان در دو اثر آیینی از فریبا کلهر و غلامرضا آقا یاری بر اساس نظریه ژرار ژنت

زمان روایی در داستان­های آیینی به ویژه داستان­های کودک و نوجوان، دارای اهمیت ویژه­ای است. از جمله نظریه پردازان مهم این حوزه  می­توان از  ژار ژنت نام بردکه با تاکید بر اهمیت زمان در قالب مولفه­های زمانی روایت (تداوم، نظم، بسامد) به چگونگی ساختار زمان و اهمیت آن در روایت­های داستانی می­ پردازد به همین جهت در پژوهش حاضر براساس نظریه­ ژنت این مولفه ­ها در دو داستان آیینی کودک و نوجوان راز آن بوی شگفت و سفیدتر از برف خوشبوتر از یاس مورد بررسی قرار گرفته که هدف از این بررسی یافتن مولفه­های زمان روایی و بسامد آن در روایت­های مذکور می­باشد تا مشخص شود که نویسنده چگونه از مولفه­های زمان روایت ژنت در داستان­های کودک و نوجوان بهره گرفته است. بنابراین در این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و بر اساس منابع کتاب­خانه ای به بررسی این مولفه ها پرداخته شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تطبیق این دو داستان از جهت زمان روایی در آثار دو نویسنده، از نظر فرم و محتوا با تاکید بر شخصیت­های آیینی و مقدس دارای ویژگی­های مشترکی است و نویسنده با استفاده از روش شکست زمان حال و استفاده از مولفه­ های گذشته ­نگر و آینده­نگر به دنبال تغییر زمان تقویمی به زمان روایت است و مقوله زمان حوادث و اتفاقات بخشی از زندگی شخصیت­های اصلی داستان را در برمی ­گیرد. از ابزار اصلی سبک روایی نویسند گان می­ توان مولفه­ گذشته ­نگری را به عنوان وجه غالب داستان، معرفی کرد. زمان پریشی آینده نگر، شتاب مثبت، بسامد مکرر و بسامد بازگو از جمله موارد دیگری است که در این آثار نمود دارند.

کلیدواژه ها:

روایت ، ژرار ژنت ، راز آن بوی شگفت ، سفیدتر از برف خوشبوتر از یاس