برازش مدل ساختاری ناسازگاری زناشویی ، تعاملات منفی بر مکانیزم های دفاعی با نقش واسطه ای کیفیت زندگی زناشویی بیماران مبتلا به دیابت

زندگی زناشویی یکی از مهم ترین ابعاد زندگی انسان است که بر سلامت روان، جسم و کیفیت زندگی تاثیرگذار است. ناسازگاری زناشویی و تعاملات منفی زوجین، به ویژه در بیماران مبتلا به دیابت، می تواند موجب افزایش استرس و گرایش به استفاده از مکانیسم های دفاعی ناکارآمد شود. هدف این پژوهش طراحی و آزمون مدل ساختاری ناسازگاری زناشویی و تعاملات منفی بر مکانیسم های دفاعی با نقش واسطه ای کیفیت زندگی زناشویی در بیماران مبتلا به دیابت بود. این مطالعه توصیفی-همبستگی با استفاده از معادلات ساختاری انجام شد و جامعه آماری شامل 384 بیمار مبتلا به دیابت مراجعه کننده به مراکز درمانی شیراز به روش نمونه گیری در دسترس بود. ابزارهای پژوهش شامل آزمون سازگاری زناشویی لاک و ولاس، نظام کدگذاری تعامل زوجین، پرسشنامه سبک های دفاعی اندروز و پرسشنامه کیفیت زندگی زناشویی بود. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS انجام شد. نتایج نشان داد ناسازگاری زناشویی و تعاملات منفی اثر مستقیم و غیرمستقیم قابل توجهی بر مکانیسم های دفاعی دارند و کیفیت زندگی زناشویی نقش واسطه ای معناداری در این روابط ایفا می کند. افزایش ناسازگاری و تعاملات منفی با کاهش استفاده از دفاع های رشد یافته و گرایش به دفاع های ناکارآمد همراه بود. این یافته ها بر اهمیت بهبود روابط زناشویی، کاهش تعارض ها و تقویت کیفیت زندگی زناشویی در پیشگیری از مکانیسم های دفاعی ناسازگار و ارتقای سلامت روان تاکید می کنند. محدودیت های پژوهش شامل نمونه گیری در دسترس، استفاده از پرسشنامه های خودگزارشی و عدم کنترل کامل متغیرهای بالینی و زیستی بود.

کلیدواژه ها:

ناسازگاری زناشویی ، تعاملات منفی ، کیفیت زندگی ، مکانیزم دفاعی