مروری توصیفی پژوهشی بر بازنمایی معماری سنتی در بوتیک هتل های زاگرس "تجربه سکونت در قالب نو "

منطقه ی زاگرس با گستره ای وسیع در غرب ایران، به دلیل تنوع اقلیمی، فرهنگی و معماری، یکی از کانون های اصلی شکل گیری الگوهای زیستی و کالبدی سنتی است. با وجود این غنا، در سال های اخیر، اغلب پروژه های اقامتی نوین در این منطقه از بازنمایی هویت بومی و ارزش های معماری سنتی فاصله گرفته اند. از این رو، پژوهش حاضر با هدف واکاوی چگونگی بازنمایی عناصر معماری سنتی زاگرس در بوتیک هتل ها و ارائه چارچوبی برای ارتقای کیفیت فضایی و هویتی آن ها انجام شده است. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای اسنادی و بررسی نمونه ی موردی بوتیک هتل صارم الدوله است. یافته ها نشان می دهد که عناصر شاخص معماری بومی زاگرس از جمله فرم پلکانی، استفاده از سنگ و چوب، بام های مسطح و فضاهای جمعی درون گرا در صورت تلفیق آگاهانه با زبان معماری معاصر، می توانند علاوه بر بهبود عملکرد اقلیمی، موجب تقویت حس تعلق مکانی و تجربه ی فرهنگی گردشگران شوند. این پژوهش با تاکید بر چارچوب نظری زمینه گرایی و منطقه گرایی انتقادی، خلا موجود در طراحی اقامتگاه های معاصر زاگرس را شناسایی کرده و الگویی برای احیای هویت بومی در بوتیک هتل های ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بوتیک هتل ، معماری سنتی زاگرس ، معماری معاصر ، هویت بومی ، گردشگری