مدیریت آب در ایران با استفاده از فناوری باستانی قنات

ایران با قرار گرفتن در منطقه خشک و نیمه خشک آسیا، از نظر جغرافیایی و هواشناسی کشوری خشک است و همواره با مشکل کم آبی مواجه بوده است. وجود سدهای باستانی، کانال های آبیاری و قنات ها نشان از مبارزات دیرینه مردم برای مبارزه با خشکسالی دارد. این کم آبی موجب قداست و احترام خاصی به آب در بین ایرانیان شده است. با افزایش تقاضای آب به دلیل افزایش جمعیت، ایرانیان باستان سیستم جدیدی اختراع کردند تا با استفاده از نیروی گرانش، آب های زیرزمینی را به سطح زمین بیاورند. این سیستم که قنات یا کاریز نامیده می شود هم اکنون نیز مورد استفاده قرار می گیرد و برخی از آنها به ۳۰۰۰ سال پیش باز می گردد. امروزه حدود ۳۲۰۰۰ قنات در ایران وجود دارد که سالانه حدود ۱۰ میلیارد مترمکعب آب را تامین می کنند. قنات در سایر مناطق جهان هم (مانند ژاپن، مصر، عمان، اسپانیا و شیلی) به مردم معرفی شده است و از این رو سهم اصلی ایرانیان در هیدرولیک محسوب می شود. قنات دارای یک تونل شیب دار اصلی و چاه های عمودی زیادی است که با هم آب را از یک منطقه کوهستانی به زمین های کم ارتفاع می رساند. قنات ها در مقایسه با چاه های عمیق مقرون به صرفه، ماندگار هستند و آب را بدون نیاز به انرژی انتقال می دهند. آن ها همچنین بین ورودی و خروجی طبیعی تعادل برقرار می کنند. این پژوهش به تعریف، ساختار و نگهداری قنات ها و همچنین تاریخچه و پراکندگی جغرافیایی آنها در ایران و جهان می پردازد. همچنین معرفی قنات های معروف و شگفت انگیز و نقش کنونی آنها در تامین آب ایران ارائه خواهد شد.

کلیدواژه ها:

هیدرولیک ، کم آبی ، تامین آب ، قنات ، اختراع ، فناوری