فضای سبز به مثابه سرمایه اجتماعی: تحلیل تاثیر آن بر هویت محلی در شهرهای متوسط

این مقاله به بررسی نقش فضاهای سبز شهری به عنوان یکی از ابعاد کلیدی سرمایه اجتماعی و تاثیر آن بر شکل گیری و تقویت هویت محلی در شهرهای متوسط می پردازد. در سال های اخیر، با توجه به روند سریع شهرنشینی و همگون سازی فضاهای شهری، حفظ و تقویت هویت محلی به عنوان یکی از چالش های اساسی برنامه ریزی شهری مطرح شده است. در این راستا، فضاهای سبز از جمله پارک ها، باغ ها، کمربندهای سبز و فضاهای عمومی طبیعی فراتر از کارکردهای زیست محیطی، به عنوان بستری برای برقراری تعاملات اجتماعی، ایجاد حس تعلق و مشارکت شهروندی عمل می کنند و در نتیجه، به عنوان شکلی از سرمایه اجتماعی درک می شوند. یافته ها ی تحقیق نشان می دهد که طراحی و مدیریت مشارکتی فضاهای سبز، نقش تعیین کننده ای در تبدیل آن ها به ابزاری برای تقویت هویت محلی ایفا می کند. این مقاله با تاکید بر این دیدگاه که فضاهای سبز صرفا زیرساخت های زیست محیطی نیستند، بلکه عناصر فرهنگی-اجتماعی پویا هستند، پیشنهاد می کند که در سیاست گذاری های شهری، به ویژه در شهرهای متوسط، فضاهای سبز به عنوان سرمایه ای اجتماعی مورد توجه قرار گیرند تا ضمن ارتقای کیفیت زندگی، هویت محلی نیز حفظ و تقویت شود.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، سرمایه اجتماعی ، هویت محلی ، شهرهای متوسط ، مشارکت شهروندی ، برنامه ریزی شهری.