نقش ذهن آگاهی بین فردی در ارتقای کیفیت روابط بین فردی

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر ذهن آگاهی بین فردی به عنوان یک قابلیت انسانی بر کیفیت روابط بین فردی است. ذهن آگاهی بین فردی به معنای حضور آگاهانه و عاری از قضاوت در لحظه های تعامل با دیگران، همراه با درک هیجانات، نیازها و دیدگاه های آنان در نظر گرفته می شود. یافته ها نشان می دهد که پرورش این توانمندی ذهنی موجب افزایش شنود عمیق، همدلی، تنظیم هیجانی و کاهش واکنش های تکانشی در ارتباطات می گردد. در نتیجه، بستر مناسبی برای ایجاد اعتماد، صمیمیت و رضایت متقابل فراهم می آورد. این پژوهش بر ماهیت انسانی ذهن آگاهی تاکید دارد که از طریق تمرین و خودآگاهی در بافت روابط اجتماعی رشد یافته و به عنوان عاملی کلیدی در بهبود کیفیت تعاملات انسان ها عمل می کند.

کلیدواژه ها:

ذهن آگاهی بین فردی ، کیفیت روابط ، ارتباط انسانی ، خودآگاهی ، همدلی ، تنظیم هیجانی. مقدمه گسترش یافته