کاربرد رویکرد واژگانی در آموزش ادبیات

رویکرد واژگانی، با تاکید بر آموزش زبان در قالب واحدهای معنادار و الگوهای تکرارشونده (همایندها، ترکیبات ثابت و خوشه های واژگانی)، پارادایمی نوین در آموزش زبان ارائه می دهد. این مقاله به بررسی کاربرد این رویکرد در آموزش ادبیات می پردازد و استدلال می کند که ادغام اصول رویکرد واژگانی در فرآیند تدریس متون ادبی، می تواند به شکلی موثر، شکاف بین آموزش صرفا زیبایی شناختی ادبیات و تقویت مهارت های کاربردی زبانی را پر کند. با تحلیل نمونه های عملی از متون ادبی فارسی، نشان داده می شود که این رویکرد چگونه می تواند درک عمیق تر از سبک نویسنده، غنای زبانی اثر و درونمایه آن را برای زبان آموز تسهیل کند، همزمان که دایره واژگان فعال، مهارت نوشتار و حساسیت زبانی او را به طور ملموس افزایش می دهد. مقاله در نهایت، ضمن اشاره به مزایا و چالش های این روش، راهکارهایی برای عملیاتی سازی آن در کلاس های ادبیات ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، آموزش ، رویکرد واژگانی ، یادگیری