کاربرد آنتی بادی مونوکلونال در درمان سرطان و بیماری های خود ایمنی

آنتی بادی های مونوکلونال، آنتی بادی هایی هستند که در آزمایشگاه تولید می شوند و به آنتی ژن های خاص سلولی، مانند پروتئینی که روی سطح سلول های سرطانی وجود دارد ولی در سلول های طبیعی به میزان کمتری بیان می شود، متصل می شوند. آنتی بادی های مونوکلونال با تزریق یک آنتی ژن انسانی خاص به موش تولید می شوند. سپس از طحال موش، سلول های B که آنتی بادی به آنتی ژن تولید می کنند، استخراج شده و با سلول های میلومای نامیرا در شرایط آزمایشگاهی ترکیب می شوند. آنتی بادی های مونوکلونال را می توان در درمان سرطان و بیماری های خود ایمنی از قبیل آرتریت روماتوئید و مالتیپل اسکلروزیس از طریق مکانیزم های مختلف از جمله رساندن هدفمند دارو به سلول های بیمار و توقف التهاب مورد استفاده قرار داد. داروهای تسکین دهنده ضد روماتیسمی به دلیل اثر محدود با سمیت بالا نتیجه بیماری را به صورت بلند مدت بهبود نمی دهند اما آنتی بادی های مونوکلونال کمتر ایمنوژنیک هستند و به عنوان عامل درمانی موثرتر شناخته شده اند. آنتی بادی های مونوکلونال یک کلاس از عوامل ضد سرطانی هدفمند نیز تشکیل می دهند که عملکردهای طبیعی سیستم ایمنی را برای سرکوب فعالیت سلول های سرطانی افزایش می دهند.

کلیدواژه ها:

آنتی بادی مونوکلونال ، آرتریت روماتوئید ، سرطان ، بیماری خودایمنی