بررسی نقش تعدیل کنندگی چابکی سازمانی در تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی در شهرداری مشهد

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی با توجه به نقش تعدیل کنندگی چابکی سازمانی انجام شده است. برای بررسی روابط بین متغیرها برای بهره وری سازمانی از مدل اولسانیا و همکاران (۲۰۱۲)؛ برای مدیریت زمان از مدل بورت و همکاران (۲۰۱۰) و برای چابکی سازمانی از مدل شریفی و ژانگ (۲۰۰۴) استفاده گردیده است. جامعه آماری این تحقیق کلیه کارکنان یکی از مناطق شهرداری مشهد به تعداد ۴۵۰ نفر بوده است و پرسشنامه ها بین ۲۰۷ نفر توزیع شد. که به منظور اندازه گیری هر یک از این متغیرها و ابعاد آن از سه پرسشنامه استفاده گردید که روایی آن با استفاده از روایی صوری و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ مورد بررسی قرار گرفت. در این پژوهش از روش آمار توصیفی و در بخش استنباط های آماری از معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار پی ال اس استفاده شده است. که نتایج حاصل از آن نشان می دهد؛ مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی تاثیر معناداری دارد. چابکی سازمانی تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی را تعدیل می کند. نظارت بر بهره وری سازمانی تاثیرگذار است. فرآیندهای تشریح کار بر بهره وری سازمانی تاثیرگذار است. حمایت برای فرآیندهای مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی تاثیرگذار است. پاسخگویی تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی را تعدیل می کند. شایستگی تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی را تعدیل می کند. انعطاف پذیری تاثیر مدیریت زمان بر بهره وری سازمانی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، بهره وری سازمانی ، چابکی سازمانی