نقش تشویق دانش آموزان در ایجاد انگیزه و خلاقیت تحصیلی (از منظر متخصصان تعلیم و تربیت)

یکی از مسایل بسیار مهم تربیتی در آموزش و پرورش دانش آموزان، مسئله تشویق است این موضوع از دیر باز توجه متخصصان تعلیم و تربیت و روان شناسان ، اولیاء و مربیان را به خود جلب کرده است . تشویق و تنبیه دو روش تربیتی است که برای رعایت مقررات و انضباط باید در مدارس مد نظر قرار گیرد. تنبیه در مواردی به کار می رود که رفتار دانش آموز ناپسند، برخلاف مقررات و غیر دلخواه است و می خواهیم آن را خاموش و تضعیف کنیم. تنبیه به معنای آگاه و هوشیار کردن آمده است. حقوق دانان تنبیه بدنی را جایز نمی دانند و برای آن عوارض نامطلوبی همچون، ترس عدم یادگیری رفتار درست، توجیه صدمه زدن به دیگران، پرخاشگری نسبت به عامل تنبیه کننده، جانشین شدن یک پاسخ نامطلوب به جای پاسخ نامطلوب دیگر و الگوبرداری از آن توسط دیگران برمی شمارند. این دو روش باید به طور صحیح به کار رود تا موجب آرامش خاطر گردد. در مورد تشویق و تنبیه مطالعات زیادی توسط روانشناسان صورت گرفته است و از دیرباز مناقشه بر میزان اثربخشی تنبیه میان دیدگاه های مختلف روان شناختی وجود داشته است. مطالعات نشان داده است که اثر تشویق بیش از تنبیه است و تا جایی که ممکن است باید از تنبیه خودداری شود، زیرا تنبیه عوارضی ناخوشایند را در بر دارد.