صورت بندی های نحوی و ذهنیت کاربر زبان بر اساس زبان شناسی صورت گرا گشتار جایگزینی «اذا» فجائیه به جای «فاء»جزاء در آغاز جواب شرط در قرآن (ترجمه آیتی به عنوان نمونه)

موضوع نزاع بر سر رابطه میان داده های دستوری و ایده ها از یک طرف و از طرف دیگر برابر نهادهای مناسب برای ترجمه آنها در زبان مقصد است. این نوع بررسی در فرآیند فهم متن فراز و فرودهای بسیاری داشته است. مقاله پیش رو در این رهیافت به دنبال نگاه معرفتی شناختی به «داده های نحوی» است و سعی دارد تا به این سوال پاسح دهد که این داده ها در نظام دستوری چه ارتباطی با خرد کاربر زبان دارد؟ و چگونه این ارتباط کمک رسان خوانشگر در فرآیند فهم و ترجمه متن است؟ در حوزه پژوهش های ترجمه دو نوع رویکرد مبداگرایی و مقصدگرایی در فرآیند ترجمه متون وجود دارد. با توجه به این دو رویکرد و با شیوه تحلیل محتوا و رویکرد تطبیقی، پژوهش پیش رو سعی کرد میان داده های دستوری و اهداف مولف ارتباط ایجاد کند و از این گفته است که تحلیل داده های دستوری تا چه حد در فرآیند فهم و ترجمه متن موثر است. برای رسیدن به این هدف ابزار گشتاری جایگزینی اذای فجائیه به جای فاء جزاء در آغازه جواب شرط  به عنوان نمونه انتخاب شده است. هدف، بررسی ارتباط این داده ها با خرد کاربر زبان و ارائه رهیافتی نو در فرآیند فهم متن و ترجمه است. از این رو مطالعه موردی مقاله در گستره متن قرآن انتخاب شد تا بتوان به نقد ترجمه مورد نظر پرداخت و ترجمه پیشنهادی را ارائه داد. بدین ترتیب با حضور داده های نحوی در فرآیند ترجمه می توان به ترجمه ای هماهنگ با اهداف متن مبدا دست یافت. در پایان پژوهش مورد نظر به این نتیجه رسید که نمونه های مورد بررسی در ترجمه مورد نظر نتوانسته رابطه دیالکتیک میان ساخت نحوی و تعبیر معنایی برقرار کند. بدین ترتیب پژوهش با در نظر گرفتن این مسئله برای ساخت نحوی مورد نظر الگوی «به محض اینکه.... بناگاه...» را پیشنهاد داد.

کلیدواژه ها:

دستور ، نحو ، خرد گویشور ، ترجمه ، قرآن